نبود فضای فنی و تهویه مناسب در طبقات، استقرار آمپلی‌فایرها در نزدیکی زون‌ها را ناممکن می‌کرد. با تأکید مشاور برق و تیم شبکه، دیتاسنتر مجتمع به‌عنوان مناسب‌ترین فضای متمرکز انتخاب شد؛ اما تنها ۲۰ یونیت رک برای کل سیستم صوتی در اختیار بود. هم‌زمان باید نیاز اولیه ۲۸ زون، صدها بلندگو و ۲۴ خط طولانی در یک معماری دقیق، پایدار و قابل‌کنترل حل می‌شد.

پس از تحلیل کاربری فضاها، ساختار سیستم از نیاز ایده‌آل ۲۸ زون به ۲۴ زون مستقل بهینه‌سازی شد؛ بدون آنکه کنترل بخش‌های مهم یا بهره‌برداری روزانه محدود شود. انتخاب آمپلی‌فایرهای چهارکاناله TOA DA-500FH، در دوره‌ای که بسیاری از آمپلی‌فایرهای متداول پروژه‌ای یک یا دو کانال داشتند، تصمیم کلیدی طراحی بود. شش دستگاه از این آمپلی‌فایرها، ۲۴ کانال مستقل و ۱۲ هزار وات توان نامی را تنها در ۱۲ یونیت رک فراهم کردند و هشت یونیت باقی‌مانده برای پردازشگرها و منابع پخش حفظ شد. انتخاب تپ و بارگذاری خطوط متناسب با هر فضا انجام شد، حداقل ۳۵ درصد ظرفیت رزرو باقی ماند و معماری سیستم امکان توسعه تا ۴۸ زون را نیز باز گذاشت.